Ετυμόλογοι Γλύφτες

Ετυμόλογοι Γλύφτες

«Κατανοείς ποια είναι η κυβερνητικότητα, η οποία σε κάνει να λειτουργείς και μόνο στο εσωτερικό της μπορείς να λειτουργείς;
Πως η Ελευθερία σου μπορεί να έχει ρόλο λειτουργίας και κρατικοποίησης

 

      1. Ετυμόλογοι - Ευαγγελία Τυμπλαλέξη

 

Πρόκειται για ερωτήματα, τα οποία θέτει ο Michel Foucault από τον προηγούμενο αιώνα αλλά που σπάνια καθένας από εμάς υποβάλλουμε στην Οντότητά μας, ώστε να προσπαθήσουμε έστω κι ακροθιγώς, αν όχι επισταμμένως, να αντιληφθούμε το εύρος της εκχώρησης της υπόστασής μας ως ξέχωρη ατομικότητα στην διακυβερνησιακή ορθολογικότητα μαζικοποίησης, η οποία μας επιβάλλεται απ’ το Κράτος με τη σχέση της συμμόρφωσης σε κοινωνικό πλαίσιο.

Η ελευθερία του ατόμου δέχεται άγρια επίθεση προς περιορισμό της ανέκαθεν, επειδή σηματοδοτεί τη χαώδη σύσταση του Σύμπαντος, του οποίου ως φιλοξενούμενος, και μόνον ως τέτοιος μπορεί να λογίζεται, ο Άνθρωπος συνιστά μια μικρογραφία.
Για να μπορέσει να ελεγχθεί αυτό το εσώτερο Χάος, που περικλείει το σωματικό μας περίβλημα, επιστρατεύεται ο Φόβος:

  • ως φρικίαση, η οποία είναι καθαρά αυτοματοποιημένη διαδικασία οραμάτων-έκπληξης-τρόμου-θαυμασμού μπρος στη θέαση-αναγνώριση αυτού του Χάους. Στην προσπάθειά μας να εστιάσουμε-να σχεδιάσουμε-να τιθασεύσουμε, οδηγούμαστε σε εκδηλώσεις βίας. Τα αντανακλαστικά μας γίνονται μέρος του Κινδύνου και της Αναλγησίας.

  • ως, δεισιδαιμονία, η οποία ενσταλλάζεται από δόγματα θρησκευτικής κυρίως προέλευσης, όταν αρχίζουν τα άτομα να οργανώνονται σε συνομαδώσεις, αφού αποκόπτονται απ’ την τροφοσυλλεκτική διαδικασία επιβίωσης-διαβίωσης, κατά την οποία εμφανίζονταν πλάνητες ανά την γεωφυσική επικράτεια και ξεπεζεύουν σε αυτοσχέδιες πολίχνες συγκεκριμένου-σταθερού γεωγραφικού στίγματος.

  • ως χημική διεργασία «επιστημονικά τεκμηριωμένη», η οποία δίδεται εν έτει 1998 για πρώτη φορά στο φως της δημοσιότητας προεικονίζοντας την υπαγωγή του ανθρώπου σε μια «νέα γενιά φαρμάκων», τα οποία υπόσχονταν να τον καταστήσουν «ατρόμητο» και αενάως «χαρούμενο». Οι Sunday Times συνόδευαν το άρθρο τους με μία φωτογραφία στρατιωτών, γονατισμένους στο πεδίο μάχης κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο να εκλιπαρούν για «κουράγιο».

 

Η φρικίαση περιέχει τον Άνθρωπο πλήρως κι επομένως είναι αδύνατον να αποκρυπτογραφηθεί απ’ τον ίδιον, πράγμα που επιχειρεί κυρίως εντός του Κράτους, με τη σύσταση του οποίου ως διοικητική μονάδα επανιδρύεται και το μονοπώλιο της βίας ως κατοχυρωμένη αρμοδιότητά του.
«Κράτος είναι μία ενότητα οικογενειών, κολλεγίων ή εταιρικών σωμάτων», ερμηνεύει στη Γαλλία από τα μισά του 15ου ακόμη αιώνα ο Bodin, προκάτοχος και επηρεαστής των Hobbes και Locke, για να προεικονίσει την «εποπτεία των Εξουσιών των Δικαστών και της Διοίκησης καθώς και την καθιέρωση θεμελιωδών διακρίσεων μεταξύ Κράτους και Κυβέρνησης».

Την εποχή της αναδιοργάνωσης και μεταφοράς από το κανονιστικό πλαίσιο της Φεουδαρχίας, στο αντίστοιχο του Κράτους, αναπτύσσονται δημοσιονομικά-νομικά-αστυνομικά μέτρα, που μεταρρυθμίζουν το κοινωνικό φάσμα, με αποτέλεσμα η Εξουσία να μεταλλάσσεται σε «ενταντική» και «διάχυτη», ορισμοί που χρησιμοποιεί ο Michael Mann. Απ’ τη μήτρα του Κράτους ξεπηδά η «σαφής διαταγή» ως «σταθερό ισοδύναμο κοινωνικής συνεκτικότητας» με τρόπο ώστε να εκλαμβάνεται απ’ τον «Πολίτη» ως «ηθική υποχρέωση απορρέουσα απ’ το αυτονόητο κι ευνόητο κοινό συμφέρον», όπως ο ίδιος ο Mann υποστηρίζει.

Η χρήση των όρων «κανονιστικό» και «πλαίσιο», γίνεται συνειδητά. Είθισται να έχουμε εκλάβει τα φεουδαρχικά καθεστώτα ως συνώνυμα της καταπίεσης ενώ το Κράτος ως δαρβινική πανάκεια, ενώ αποδεικνύεται πως τα Κράτη του 20ου και 21ου αιώνα έχουν να επιδείξουν μεθόδους ελεγκτικής παρείσφρησης φρικιαστικότερες από το φεουδαρχικό σύστημα λόγω έλλειψης υποδομών και τεχνολογικών εργαλείων.
Κατ’ αρχάς στις τροφοσυλλεκτικές κοινωνίες υπήρχε η διαβάθμιση μεταξύ των ανθρώπων στη μορφή της «αναδιανεμητικής φυλαρχίας», αλλά οι άνθρωποι ήταν ίσοι χωρίς διακυβέρνηση. Η «ταξική διαστρωμάτωση» εμφανίζεται στη γεωργική κοινωνία λόγω της περαιτέρω ανταλλαγής προϊόντων ανάμεσα στις συνομαδώσεις ως εκτεταμένη εμπορική συναλλαγή, η οποία χρήζει κανόνων και διασφάλισης, δημιουργία διοκητικής Αρχής μέσα στον πυρήνα της Συνομάδωσης.
Η «ταξική διαστρωμάτωση» είναι ευδιάκριτα και άρρηκτα αλληλένδετη με την εμφάνιση του κράτους, όπου πλέον εγείρεται ζήτημα διάκρισης μεταξύ Αρχής κι Εξουσίας. Η Αρχή μετατράπηκε σε Εξουσία με την κοινωνική οργάνωση να εγκλωβίζει το άτομο σε κανόνες εξάρτησης.
Πράγματι η Εξουσία του Κράτους παρουσιάζει συγκεντρωτικό πρόσωπο, ενώ η αχανής αυτοκρατορία ήταν σαφέστατα πιο αποκεντρωμένη κι ως εκ τούτου μειώνονταν οι πιθανότητες ελέγχου των εκτεταμένων πληθυσμών.

Ο «Διαφωτισμός» προοιωνιζόταν «ελευθέρωση» του Ανθρώπου από τα δεσμά των δοξασιών.
Πόσο τυχαία είναι ωστόσο η Ιδρυματοποίηση, η οποία:

 

  • επιτυγχάνεται με την ταυτόχρονη σύσταση Συστημάτων Υγείας-Εκπαίδευσης-Σωφρονιστηρίων τον 18ο αιώνα;

  • οργανώνεται νομικά-διοικητικά, αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο στο πρόγραμμα των Κρατών;

  • γίνεται όχι απλώς αποδεκτή αλλά κοινωνικό ζητούμενο;

 

Ο άνθρωπος από μικρή ηλικία στο Σχολείο απολλύει την Αξία της Φαντασίας και εγκλωβίζεται στην Υπηρεσία, έτσι μαθαίνει να ταυτίζει παρερμηνευτικά:

 

  • την αναζήτηση της Γνώσης ως βαθειά κατανόηση του Κόσμου με τη «διδασκαλία», κατάποση δηλαδή προκαθορισμένων πληροφοριών

  • την προσωπική-ατομική καλλιέργεια με την «ιεραρχική προαγωγή», σώρρευση πιστοποιητικών δηλαδή προς πρόσληψή του σε κάποια θέση εργασίας

  • τις ικανότητές του με το «δίπλωμα», δεν αποδεικνύει παρά συγκεκριμένη κατάρτιση προς υπαγωγή του στην παραγωγική μηχανή ως «γρανάζι»

  • το Λέγειν και την ευφράδεια με την αποστήθιση, στυγνή παπαγαλία μασημένης πληροφορίας, η οποία δεν επιτρέπεται να φιλτραριστεί, αφού υπόκειται σε εξεταστική και βαθμολογική διαδικασία

 

Αντίστοιχα δημιουργούνται τα Νοσοκομεία, όπου ο γιατρός ικανοποιεί τις προσοδοφόρες ανάγκες του και ο άνθρωπος γίνεται «ασθένεια προς μελέτη». Δημιουργείται συνεπώς ένα Πανοπτικόν με «βλέμμα κλινικό», που καταγράφει επισκέψεις-ιατρικούς ελέγχους-δοσολογία φαρμάκων-συνταγογράφηση. Οι άνθρωποι γίνονται εν δυνάμει φορείς μιας δυνητικής αρρώστιας, της οποίας ωστόσο η πιθανή διάδοση-μετάδοση υποκρύπτει:

 

  • αφ’ ενός την εξέγερση, επειδή το Υποκείμενο δύναται να εκφύγει της νοσογόνου συνέργειας των λειτουργιών της Ιατρικής κι επομένως επιχειρείται η εμφύσηση στον «Πολίτη» της ανοσίας και της πρόληψης, τεχνικές που εγκαθιστούν στη συνείδηση την «απαίτηση πλέον του φέροντος για παρέμβαση επαγγελματιών Υγείας».

  • αφ’ ετέρου τη λιποταξία, επειδή χωρίς υγειονολογική επιτήρηση, η οποία γεννά παραπροϊόντα πειθάρχησης δίκην «προστασίας» και κατ’ εφαπτομένη καθιστά την ανθρώπινη δράση στενά περιγεγραμμένη υπό το πρόσχημα της «κοινωνικής ευθύνης», με την οποία οφείλει να «προλαμβάνει» την ασθένεια, αν θέλει να συμβιώνει με άλλα όντα, ένας τεράστιος αριθμός ανθρώπων θα γεννιέται και θα πεθαίνει στο Χάος.

 

Σχολείο και Νοσοκομείο δεν είναι παρά οργανωμένες επιχειρήσεις και σχεδιάζονται για να αναπαράγουν την καθεστυΐα τάξη, είτε αυτή λέγεται «επαναστατική», «συντηρητική», «εξελικτική». Όπως οφείλει να «ανήκει» στο Σχολείο είτε ιδιωτικό είτε κρατικό, επειδή μόνο εκεί διδάσκεται και μαθαίνει, ως αξιώματα μαζικής γνώσης, πανομοιότυπα ο άνθρωπος υποβάλλεται σε πολύπλοκες διαγνωστικές μεθόδους ενστερνιζόμενος την πεποίθηση ότι είναι αν όχι ένας «αγχώδης κατά φαντασίαν ασθενής» σίγουρα μια «μηχανή», της οποίας η ανθεκτικότητα εξαρτάται από τον «κοινωνικό σχεδιασμό», αν και αποδεικνύεται πως η νοσηρότητα αλλά και η θνητότητα δεν επηρεάζονται από αυτή τη διαδικασία.
Μέχρι και σήμερα η τακτική αυτή έχει οδηγήσει σε μια βασανιστική φυλακή, όπου ο γιατρός «εργάζεται» με δύο ομάδες εθισμένων:

 

  • σ’ εκείνους, στους οποίους συνταγογραφούνται σκευάσματα

  • σ’ εκείνους που υποφέρουν από τις παρενέργειες φαρμάκων και χρειάζεται να δρομολογηθούν ως «περιστατικό» σε μιαν άλλη «ειδικότητα», ώστε να τους χορηγηθούν άλλα σκευάσματα.

 

Πρόκειται για ξεκάθαρη μονοπώληση της Βίας, με την οποία το Κράτος δημιουργεί την κρηπίδα κρατικών Υπηρεσιών, οι οποίες καταρτίζουν το υδροκέφαλον της Γραφειοκρατίας ως βασικός μηχανισμός καταστολής των κατοίκων επί των γεωγραφικών του ορίων και ορίζουν το Άτομο «Πολίτη» εκχωρώντας του το «δικαίωμα ψήφου», το οποίο τον υποβιβάζει σε υπήκοο, υποχρεωμένο να χρίζει «εντολέα» του το Κράτος, τουτέστιν «ενεργούμενό» του.
Επιπροσθέτως οικειοποιείται το σύνολο των μέσων παραγωγής ελέγχοντας την εργασία, την οποία χωρίζει ταυτόχρονα σε δυο Τομείς, Κρατικός και Ιδιωτικός, και μετατρέποντας το Άτομο σε «εργαζόμενο», το οποίο υπογράφει συμβάσεις παραχώρησης ελευθερίας του στον Επιχειρηματία-Εργοδότη, είτε το κρατικό κεφάλαιο αυτό καθ’ εαυτό είτε το ιδιωτικό, το οποίο κινείται μέσα στην κρατική ωστόσο νομοθεσία σε υποχείριο αρχικά της μηχανής και εν τέλει της παραγωγής, με αποτέλεσμα να προωθεί τον κεφαλαιοκρατισμό-καπιταλισμό, ο οποίος είναι ίδιον του Κράτους ως πυρήνας διοίκησης και όχι ως κομματική Ιδεολογία, η οποία θα μπορούσε να τεθεί σε αντιπολιτευτική διαλεκτική, όπως βλέπουμε να γίνεται.
Δόκιμο σε αυτό το σημείο να διασαφηνιστεί η επικινδυνότερη μεταλλαγή της κρατικοποιημένης κυβερνητικότητας σε κυβερνητικότητα του Κόμματος, το οποίο αναδύεται-στερεοποιείται τον 19ο αιώνα και βρίσκει τις ιστορικές καταβολές του στα ολοκληρωτικά καθεστώτα, ναζισμός-σταλινισμός-φασισμός, τα οποία εκκόλαψαν τον καπιταλισμό σωρρεύοντας χρηματικά κεφάλαια μέσα από την κρατικιστική οργάνωση της εργατικής δύναμης και βυθίζοντας το Άτομο στην επαίσχυντη εμπορεία της επιβίωσης, αφού μεθοδεύεται η παραγωγή προϊόντων-υπηρεσιών όχι ως αγαθά προσβάσιμα στα έμβια όντα αλλά ως μοχλοί αυτοματισμού των αγορών, αν ομιλούμε για φιλελεύθερη συντεχνία διακυβέρνησης, ή κρατοκεντρικής θέσπισης της οικονομίας, της οποίας όμως υπεξαιρεί την ιδιοκτησία η ίδια η εξουσία που διαφεντεύει με ολοκληρωτικό τρόπο αν βρισκόμαστε σε σοσιαλιστικού τύπου επικυριαρχία. Προφανώς κανένα από τα δύο κεφάλαια δεν είναι δημόσιο, θα ήταν εάν και εφόσον υπήρχε θέσμιση «λόγου, βούλησης και ανάληψης διαχείρισης» απ’ ευθείας στην κοινωνική βάση χωρίς μεσάζοντες.

Οι «έξυπνες πόλεις», που κατασκευάζονται σήμερα, μέσα στις οποίες προωθείται η επέκταση της Τεχνητής Νοημοσύνης ως συνάρτηση της Καπιταλιστικής Οικονομίας, των Πολιτικών Θεσμών και των Κοινωνικών Επιταγών προχωρούν ακόμη περισσότερο δίνοντας το προβάδισμα στην «εξατομικευτική κυβερνησιμότητα», εκπεφρασμένη σε:

 

  • πειθαρχική κατάτμιση

  • απεριόριστη διευθέτηση

  • κανονικοποιητική ταξινόμηση

 

Τόσο στο Σχολείο όσο και στο Νοσοκομείο, ο «Πολίτης» είναι υποχρεωμένος με Νόμο από το Κράτος να αγοράζει εμπορεύματα, υγείας και γνώσης, χωρίς να είναι ελεύθερος να τα διαλέξει. Γι’ αυτό και στην παρούσα συνθήκη του υποχρεωτικού εμβολιασμού το μέγιστο διακύβευμα δεν είναι η «καλή ή κακή τεχνολογία mRNA» αλλά η προσπάθεια πολύπλευρης άσκησης & επιβολής ιατρικών πράξεων σε ανθρώπους με απαράδεκτες κατασταλτικές μεθόδους, τις οποίες διασφαλίζουν με νομοθετικές-γραφειοκρατικές δικλείδες. Κατά βάσιν και ουσία φασίζουσα συμπεριφορά.
Στην ουσία πρόκειται για ένα πείραμα. Αλλεπάλληλοι βομβαρδισμοί γεγονότων-μέτρων-ποινών, ώστε να μην προλαβαίνει κάποιος να αφομοιώσει το ένα «βάσανο» πριν βρεθεί ενώπιόν του κάποιο άλλο, εξ ίσου αρμαγεδονικό.
Κάτι που δεν θα μπορούσε με κανέναν άλλον τρόπο να επιτευχθεί στο ευρωπαϊκό έδαφος, όπου οι κάτοικοι έχουν ακόμη ένα επίπεδο Σκέψης «μερικώς ακρωτηριασμένο» θα έλεγα, επειδή σε άλλες Ηπείρους τα απολυταρχικά καθεστώτα έχουν φροντίσει να εκριζώσουν πλήρως το ένστικτο της αμφισβήτησης, αν δεν έβαζαν την «Επιστήμη» ως μπροστάρη και σαφέστατα την Ιατρική, η οποία συνδέεται από τον 18ο αιώνα, από τη γέννηση δηλαδή του Κράτους, άμεσα με τη Βιοπολιτική, αφού ο Ιατρικός Κανόνας αντικαθιστά ενίοτε τον Αστυνομικό Κανόνα. Συνεπώς καθίσταται ο έλεγχος επί του σώματος-αντιδράσεων των ανθρώπων «επιστημονικός» και κατ’ εφαπτομένη ευρέως αποδεκτός.

Πέραν των άλλων μεταρρυθμίσεων η Ανθρωπότητα αποφασίζει να παραγκωνίσει την τιμωρία κι ενώ πριν οι Παριζιάνοι αλλά και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι έβγαιναν να παρακολουθήσουν την εκτέλεση κάποιου βαρυποινίτη στη λαιμητόμο, η οποία τελούταν δημόσια στην Πλατεία και ως εκ τούτου και η τιμωρία έπαιρνε τη μορφή θεάματος, κάνει ο όρος «ανθρωπισμός» την εμφάνισή του. Συνεπώς ο θεατής αρχίζει να βιώνει την «ύποπτη συγγένειά» του με τον Δήμιο και βιάζεται να επικαλύψει τη συνέργειά του.

Από την κλασσική ακόμη εποχή το σώμα χρησιμοποιούταν ως αντικείμενο αλλά και ως στόχος της εξουσίας. Πιεστικές επενδύσεις καταναγκασμών ασκούνται στο σώμα αλλά ως αδιάρρηκτη μονάδα.
Με τη σύσταση του Κράτους ο «ανθρωπισμός» υπό την πρόφαση του «ευεργετικού αποτελέσματος από την φυλάκιση» αλλά με προσανατολισμό την ιεραρχική ταξινόμηση των κοινωνικών δομών αναλαμβάνει να κατασκευάσει τα Σωφρονιστήρια, όπου ο βασανισμός επικεντρώνεται σε λεπτομερώς λεπτούς καταναγκασμούς, που εστιάζουν στην αποτελεσματικότητα του χειρισμού και στην κωδικοποιημένη αστυνόμευση του χρόνου-του χώρου-των παραμικρών κινήσεων, ώστε η καθυπόταξη των δυνάμεων να είναι πολυπλεύρως καθηλωτική.

Το Σώμα, πολλαπλώς ευάγωγο, πειθαρχεί «εκούσια» ως «κατανοητό» προς μετάπλαση-υποταγή του και «χρήσιμο» προς πειθαρχημένη ανασύνθεσή του μπρος στις ανάγκες του ελεγκτικού μηχανισμού.
Η «ατομικιστική» αντίληψη του «κοινωνικού», η οποία ερείδεται στην προϋπόθεση ύπαρξης ατόμων ως «ανεξάρτητες κι αυτόνομες οντότητες που συνεργάζονται στη βάση συμβατικών κανόνων» και η κοινωνική δομή προσλαμβάνεται ως το «προϊόν συναινετικών διαδικασιών», μετατρέπεται βιαίως σε «ολιστική», η οποία θεμελειώνεται στην προύπόθεση ύπαρξης «οργανικού όλου» ως προϋπάρχον των μελών κι επομένως το άτομο μετατρέπεται σε «συλλογικό πρόσωπο» με προοπτική την υποχρεωτική προσφορά των υπηρεσιών του στον «οργανισμό» που συστήνεται πάνω σε συγκεκριμένη θεσμοποιημένη ενότητα. Κατά συνέπεια η «επίκτητη δράση» λογίζεται παραπλανητικά ως «έμφυτη συμπεριφορά».
Πρόκειται για «πολιτική ανατομία», σκόρπια σε πολλαπλότητες διεργασιών κατά τα φεουδαρχικά συστήματα, οι οποίες μέσα στα όρια πλέον του Κράτους συνάδουν την ίδια μολπή στο διάγραμμα μιας γενικής μεθόδου, αυτής των Ταξινομήσεων, η οποία δημιουργεί συνομαδώσεις, αφού έχει προαφαιρέσει τα «ανεπιθύμητα χαρακτηριστικά», για να φτιάξει «πειθήνιο σώμα». Κι ενώ πάντα βιωνόταν η επιμέρους εφαρμογή της σε Σχολείο-Νοσοκομείο-Στρατόπεδο-Δικαστήριο-Συνδικάτο-Κόμμα-Οργάνωση-Ρεύμα ιδεολογικό, πλέον σκάει πάνω στον «Πολίτη» ανασυγκροτημένη σε όλες τις εκφάνσεις της και ως παλιρροϊκό κύμα ποδηγετεί οποιαδήποτε αντίστασή του, θέτοντας σε διαβούλευση με το Κράτος μόνο την «ικανότητα ανταλλαγής» σχετικά με τον καταμερισμό εργασίας ως ισοδύναμο της απώλειας της Ελευθερίας του.
Είναι η γνωστή διαδικασία διαστρέβλωσης την οποία υφιστάμεθα βάναυσα και η οποία συνιστά μια παράλληλη μεταρρυθμιστική μεταμόρφωση του 18ου αιώνα. Ενώ στη Λέξη κατά τη δημιουργία τής δόθηκε ένα νόημα, ώστε η χρήση της να αναπαριστά κάτι, σταδιακά χάνει το θεμελιακό βάθος της ουσιώδους αρχιτεκτονικής της μέσω διεκπεραιωτικών μεταβολών και νομικών τροποποιήσεων και κατ’ εφαπτομένη απαλείφεται η ειδοποιός συνεκτικότητά της.
Αυτό σημαίνει αυτόματα για τη Γλώσσα αδιαφάνεια στις παραστάσεις της και αδυναμία πρόσληψης ιδιάζουσας βαρύτητας. Αυτό δηλαδή που συμβαίνει γύρω μας, χρησιμοποιούνται λέξεις χωρίς να προσμετράται η βαρύτητά τους, η γλώσσα αποκτά διαστάσεις που δεν μπορούν να αναχθούν στην καθαρή λειτουργία του λόγου:

 

  • Η υγειονομική δικτατορία δίδεται εκ μέρους του Κράτους αλλά και εκλαμβάνεται εκ μέρους του «Πολίτη» ως «κοινωνικό ενδιαφέρον»

  • Η ιδρυματοποίηση στον προσωπικό χώρο εκφέρεται ως «αναγκαία προφύλαξη»

  • Η φασιστική πειθάρχηση θεωρείται ως «ατομική ευθύνη»

  • Οι μπάτσοι, γιατροί-ψυχολόγοι-κοινωνιολόγοι-αστυφύλακες, είναι οι «Μονοπωλητές της Γνώσης» προς «διάσωσή» μας!!

 

Κατ’ εφαπτομένη μαζικοποιεί-ομογενοποιεί τη Φρικίαση υπό το άνυσμα του κρατισμού και του εκδημοκρατισμού των καθεστώτων, τα οποία ορίζουν συγκεκριμένο «πεδίο αντιπαλότητας».
Παρ’ όλο που στο λυκαυγές του 20 αιώνα η Ανθρωπότητα επαίρεται για «αυτονομία βούλησης», βασικό συστατικό του «Υποκειμένου του Διαφωτισμού», με τη συγκρότηση-θεμελίωση του Κράτους ως πλαίσιο συναλλαγών-κινήσεων αλλά και ως μοναδικό διαιτητή αδειών-υποχρεώσεων, όπως διενεργούνται με τη διαμεσολάβηση των «Κρατικών Υπηρεσιών», βρίσκεται εγκλωβισμένη στα βρόχια της «πολιτικά οργανωμένης κοινότητας», η οποία καθορίζει ως στόχο τη συνεχή «διεκδίκηση δικαιωμάτων» στην a priori αντιφατική κι αναπόδραστη σχέση Κοινωνίας-Ατόμου παραγκωνίζοντας την Ελευθερία αυτή καθ’ αυτή στον εξορθολογισμό εννοιών.
Κατ’ επέκταση στο «πεδίο αντιπαλότητας» συγκρούονται Δικαίωμα και Ελευθερία, και όχι Δίκαίωμα και Υποχρέωση, όπως αρέσκεται το νομοθετικό πλαίσιο να φληναφεί επικαλούμενο πρακτικές προσδιορισμού.

Και σε αυτό ακριβώς το σημείο είναι που επιτυγχάνεται η κρατικοποίηση της Ελευθερίας, επειδή το Κράτος στήνει μια Δικαιϊκή Τάξη σύμφωνα με την προοπτική θεσμικής καθιέρωσής του και προσδιορίζει πολιτικα και διοικητικά:

 

  • αφ’ ενός την αποδοχή αυτής της καθιέρωσης ως εμπράγματη συμμόρφωση, η οποία απλώς εγγυάται τη «διεκδίκηση υπεσχημένων», επειδή τι άλλο είναι εν τέλει το δικαίωμα αν όχι μια στείρα προσδοκία αυτής της καθιέρωσης

  • αφ’ ετέρου την απόρριψη αυτής της καθιέρωσης ως εμπράγματη ανομία, αφού τη συσχετίζει με την ευρυθμία στο εσωτερικό της συνομάδωσης, η οποία αδειοδοτεί αυτόματα τον κρατικό παρεμβατισμό, ο οποίος καταλήγει σε αποκλεισμό του «επικίνδυνου στελέχους». Κατ’ εφαπτομένη κατοχυρώνεται η κρατική ισχύς στον βωμό της «συγκράτησης του κοινωνικού σώματος», όπως αναλύει στο έργο του «Le suicide» ο Durkheim αναφέροντας πως «η ανομία είναι ατομική ως αδυναμία προσαρμογής στις κρατούσες αξίες»

 

Με αυτή την υποκριτική λεοντή θεσπίστηκε και το Διεθνές Ανθρωπιστικό Δίκαιο ή αλλιώς ειπείν Δίκαιο των Ενόπλων Συρράξεων, το οποίο προτάσσει τον «εξανθρωπισμό του πολέμου και των συνεπειών του με νομικές μεθόδους».
Τη στιγμή δηλαδή που ο άνθρωπος μετατρέπει την εσώτερη φρικίασή του σε πράξη, πραγματώνει την εμφωλεύουσα στα μύχια Βία ψαύοντας «στο χάσμα τους ανθούς που ποτέ δεν λείπουν», όπως υποδεικνύει κι ο Σολωμός,
Τη στιγμή που ο άνθρωπος θέλει να εκτονώσει αυτή τη φρικίαση συνδεόμενος με τη δυσκρασία του τοπίου και ταλαντευόμενος στις μυρωδιές του αίματος, το οποίο αναβλύζει ως πίδακας απόδειξης της Ύπαρξης, ώστε με γνώση βαθειά κι απαρέγκλιτη να δύναται πια να απαντήσει στο θεμελιώδες φιλοσοφικό ερώτημα της αυτοκτονίας μέσα από το προσωπικό και μόνο κάτοπτρο ως καταστάλλαγμα μετά βιωμάτων όσον αφορά στην αξία που μπορεί να έχει η Ζωή για να τη ζήσει ή να μην έχει για την αποποιηθεί, όπως τίθεται και στο έργο του Albert Camus «ο Μύθος του Σισύφου».
Αυτή τη μεγαλειώδη στιγμή ισοπεδώνει το Κράτος εργαλειοποιώντας την τραγική έξαρση προς χρήση σε «πολεμική διένεξη», η οποία δεν σηματοδοτεί παρά «σχέση μεταξύ κρατών», όπως αναφέρει στο Κοινωνικό Συμβόλαιο ο Rousseau, ανοίγοντας στην ουσία διάδρομο προσγείωσης σε «πεδίο αντιπαλότητας», τουτέστιν διεύρυνσης της βάσης κρατικοποιήσεων των ανθρώπινων αντιδράσεων.
Κι ενώ στις αρχαίες συνομαδώσεις ήταν διαφορετικά τα μέτρα & σταθμά ηθικής στις εμπόλεμες διαμάχες, από τις πόλεις-κράτη εκκινεί η ροπή προσδιορισμού των όρων «Καλού» και «Κακού» με τον Αριστοτέλη στα «Ηθικά Νικομάχεια» να προτάσσει την «κοινωνική αλληλεγγύη» ως ευθύνη εξαιρώντας ωστόσο τους σκλάβους! Στα μισά του Μεσαίωνα εμφανίζεται ο Θωμάς ο Ακκινάτης να προσδιορίζει τον Πόλεμο ως «αμαρτία» εκτός:

 

  • αν διεξάγεται από «Νόμιμη Δημόσια Αρχή» με σκοπό «την προστασία του κοινού καλού»

  • αν υπάρχει «δίκαιη αιτία»

  • αν εχει «δίκαιη πρόθεση»

 

Με τον ίδιο τρόπο επεβλήθη η συνθήκη του άκρατου παρεμβατισμού εν έτει 2020 στην ανθρωπότητα υπό τη μορφή ενός παγκόσμιου καθεστώτος και υπό το πρόσχημα της «αξίας κι επομένως της σωτηρίας κάθε ζωής» μπροστά στη «λαίλαπα της πανδημίας Covid-19».
Τρομοκρατικές μέθοδοι προς κάμψη κάθε υποψίας αντίστασης στην επιβολή φασιστικών μέτρων. Διατάγματα με τη μορφή του «κατ’ επείγοντος».
Και οι ανθρώπινες σχέσεις πέρασαν στη σφαίρα της στρατιωτικοποίησης.
Το δόγμα του σοκ εφαρμόζεται ποικιλοτρόπως.
Μετά από πολυετή εφαρμογή «κρατικής νοοτροπίας» στον πυρήνα των «Πολιτών», οι αντιστάσεις έχουν ξεριζωθεί και οι άνθρωποι αφ’ ενός έμαθαν να βιώνουν τη συμμόρφωσή τους στα όρια του Κράτους ως «φυσιολογική», στην πλειονότητά τους να μην χωρά ο νους τους άλλον τρόπο διαβίωσης-επιβίωσης, εξ ου και το πολυμορφικό πρόσωπο της Εξουσίας όπως εμφανίζεται υπό τα εκμαγεία κομματικών-θρησκευτικών ιδεολογιών, με τις οποίες ο άνθρωπος δεν ζητά παρά αλλαγές ρυθμιστικού τύπου στην πάντα ωστόσο κρατική διοίκηση της ζωής του, και αφ’ ετέρου όσον αφορά την παρούσα συνθήκη άκρατου αυταρχισμού άοπλοι και σκυφτοί μπροστά στη «Δημιουργική Καταστροφή», την οποία προκαλεί επαναλαμβανόμενα το ίδιο το Κράτος στο πλαίσιο πειθάρχησης των «Πολιτών», με σκοπό τις επανεκκινήσεις του, οι οποίες γίνονται με τρόπο φασιστικό.
Ο όρος «φασισμός» έλκει τις ρίζες του από την ιταλική ρίζα «fascia=σύζευξη ή δεσμός» και εκφράζει την «ενωτική τάση» υπό την καθοδήγηση ενός «αποδεκτού» συντονιστή. Οι εκλεγμένοι με τη διαδικασία της Αντιπροσώπευσης λαμβάνουν αυτόματα «λαϊκή εντολή» και κατά συνέπεια θεωρούνται «αποδεκτός συντονιστής», ο οποίος:

 

  • επιβάλλει στους υπηκόους την «ενωτική τάση», η οποία δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία Δυναμική Ελέγχου

  • δεν «διακόπτει ποτέ τη διεύρυνσή του ούτε την επέκταση των αρμοδιοτήτων του».

Όταν το σχέδιο Μπέβεριτζ το 1942 πρότεινε «κοινωνική ασφάλιση», ο ίδιος ο εισηγητής δήλωνε ξακάθαρα πως «το να ζητάμε να επιτευχθεί η πλήρης απασχόληση και ταυτόχρονα να εγείρουμε αντιρρήσεις για την επέκταση της κρατικής δραστηριότητας, σημαίνει να θέλουμε το σκοπό και να αρνούμαστε τα μέσα.»
Αυτή η κατ’ επιβολήν ωστόσο σοσιαλιστικοποίηση, η οποία υπόσχεται ασφάλεια ωραρίου-συνταξιοδοτικών ενσήμων-περίθαλψης, συνιστά μια σκληρή περιφρούρηση της ανθρώπινης δραστηριότητας και αποσκοπεί στη συγκέντρωση εξουσίας και εθνικού εισοδήματος στα χέρια του Κράτους, το οποίο δεν απολογείται εκ των υστέρων σχετικά με τη διάθεση των σωρρευμένων κεφαλαίων σε καμία μορφή διακυβέρνησης, κομμουνιστικής ή φιλελεύθερης. Στην ουσία πρόκειται για μια δράση κρατικοποίησης-προλεταριοποίησης, το οποίο «προλετάριο σώμα», και ένεκα της φασιστικοποίησης που δέχεται, δεν μπορεί παρά να οδηγηθεί σε εκ νέου φασίζουσα συμπεριφορά, όπως κι έγινε με τα «προλετάρια έθνη» Γερμανών και Ιταλών, τα οποία επειδή δεν κατάφεραν στην κατανομή του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου να έχουν μερίδιο όπως τα «ευγενή έθνη» Άγγλων και Γάλλων ως αποικιοκράτες στην κορωνίδα της επεκτατικής μοιρασιάς, κι επομένως ανακηρύχθηκαν ιστορικά οι «Υποδοχείς» του Φασισμού με τα αποτελέσματα που γνωρίζουμε από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ομοίως πορεύεται η «Ειδικοκρατεία» του σήμερα, στο όνομα της οποίας επιχειρείται εκρίζωση του Σκέπτεσθαι και πλήρης ακρωτηριασμός του ανθρώπου όσον αφορά τις κινήσεις του, οι οποίες οφείλουν πλήρη συγχρονισμό με τις επιταγές του Κράτους δια στόματος της «Επιστήμης», η οποία δυστυχώς ξεπλένει τον φασισμό όπως η Ιερά Εξέταση ξέπλενε τον παππικό αυταρχισμό. Η Ιατρική συγκεκριμένα συγκεντρώνει μια υπέρ-νομιμότητα=supra-légalité, η πραγματογνωμοσύνη της οποίας «δεν επιδέχεται αμφισβήτηση» κι επομένως ορίζει νόμους και ποινές για πράξεις που δεν δύναται να ορίσει η Δικαστική Εξουσία υπό την πρόφαση της προ-εικονοποίησης εν δυνάμει «επικίνδυνων εχθρών» ως «πυροδότες παραβίασης των νομικών κανόνων», οι οποίοι είναι καθαρά αυταρχικοί.
Είναι οι «τεχνικές κανονικοποίησης», τις οποίες αναλαμβάνει το σύμπλεγμα ιατρικής γνώσης και δικαστικής εξουσίας, το οποίο εν τέλει δεν είναι ούτε ιατρικό ούτε νομικό αλλά ένα νέο κρατικό θεσμικό πολυεργαλείο, εκκινεί επίσης τον 18ο αιώνα με την παγίωση της Ψυχιατρικής και σταδιακά της Ιατροδικαστικής «Επιστήμης», που δίνει αέρα «ηθικής» στους βασανισμούς, που το Κράτος επιχειρεί επί των ανθρώπων, οι οποίοι:

 

  • δεν είναι ούτε «παραβάτες» ούτε «αθώοι»

  • δεν είναι ούτε «πάσχοντες» ούτε «μη-πάσχοντες»

 

Είναι οι «μη-κανονικοί» που δεν ενσωματώνονται στην «Normalization», η οποία στην παρούσα υγειονομική αυταρχισμού στρατιωτικοποιεί την ανθρώπινη υπόσταση, αφού πρώτα την έχει καταστήσει «εξατομικευμένα παθητικοποιημένη» κι εν συνεχεία «μολυσματικό παράγοντα».

~ ~ ~ ~ ~ ~

Το έργο «Ετυμόλογοι Γλύφτες» είναι Ποιητική Παραμυθία, η οποία πλαισιώνεται από Εικόνα-Λόγο-Ήχο.
Οι λήψεις, οι οποίες γυρίστηκαν σε διάφορα εξωτερικά κυρίως τοπία σπάζοντας κάθε φράγμα απαγόρευσης και αποκλεισμού, συνιστούν την πραγματική αντίσταση, όταν ο «καλλιτέχνης» αυτό-αστυνομεύεται ως γνήσιος υπηρέτης του status quo κι επιδίδεται σε παρακάλια για επίδομα, περιμένει αδειοδότηση του Κράτος για να έχει έργο, αναλώνεται σε υπογραφές ηλίθιων «επαναστατικών» κειμένων «διαφωνίας».
Η Τέχνη δεν μπορεί να υφαίνει ψευδαισθήσεις ούτε συγκατάβαση αλλά μέσω διακινδύνευσης και έμπρακτης ζωοποίησης του Μηδενός να προσδιορίζει τρόπους εξόδου από τη Φυλακή, που ονομάζεται «Διακυβέρνηση».

Η ποιητική δημιουργία χωρίζεται σε δεκαπέντε ποιητικές ενότητες, και ως εκ τούτου προκύπτουν δεκαπέντε βίντεο:

 

  • αυτόνομα μεν, προσηλωμένα στην επιμέρους προσέγγιση του «εφιαλτικού καθορισμού», στον οποίο υποπίπτει ο άνθρωπος λόγω του εγκλεισμού και της στέρησης Ελευθερίας

  • ψηφίδες του Όλου δε, αφού κατ’ επέκταση συγκολώνται στην συνάρμοση του ευρύτερου ύφους της θεματικής.

 

Μια ριζική αναθεώρηση της ιδρυματοποιημένης Κοινωνίας, της οποίας τα μέλη απολλύουν την ατομικότητά τους, αφού τα Ιδρύματα παντός τύπου αλέθουν το «Τέρας» προς αφομοίωση.

Οι ποιητικές ενότητες, όπως αυτές παρουσιάζονται στο έργο, είναι οι εξής:

 

Bold Satanàs

Abat-Jour

Eaux Fortes

Ipso Facto

Apps και Αλφαβητάρι

Δυϊκός Δείπνος

Νεφέρ εν βρασμώ

Νααντάμ

Γαλάξια

Αρχέγονα Smarts

Καβείριο Τόξο

Κάψουλα με ξύδι

Wolf-ίοχος

Ρεμπετόλειο

Plasmόσπιτο

 

~ ~ ~ ~ ~ ~

 

Βιβλιογραφία:

 

  • Ivan Illich, «Για τις ανάγκες του Ανθρώπου σήμερα», μτφ Τομανάς Βασίλης, Εκδόσεις Νησίδες,, Αθήνα 1999.

  • Ivan Illich, «Ιατρική Νέμεση. Η απαλλοτρίωση της Υγείας», μτφ Τομανάς Βασίλης, Εκδόσεις Νησίδες,, Αθήνα 2010.

  • Ivan Illich, «Κοινωνία χωρίς σχολεία», μτφ Αντωνόπουλος Βασίλης-Ποταμιάνος Δημήτρης, Εκδόσεις Βέργος, Αθήνα 1976.

  • Michael Mann, «Πηγές της Κοινωνικής Εξουσίας», Τόμος I, μτφ Κιουπκιόλης Αλέξανδρος, Εκδόσεις Πόλις, Αθήνα 2010.

  • Michael Mann, «Πηγές της Κοινωνικής Εξουσίας», Τόμος II, μτφ Κιουπκιόλης Αλέξανδρος, Εκδόσεις Πόλις, Αθήνα 2009.

  • Michel Paul Foucault, «Οι Λέξεις και τα πράγματα», μτφ Παπαγιώργης Κωστής, Εκδόσεις Γνώση, Αθήνα 1986.

  • Michel Paul Foucault, «Η αρχαιολογία της Γνώσης», μτφ Παπαγιώργης Κωστής, Εκδόσεις Πλέθρον, Αθήνα 2017.

  • Michel Paul Foucault, «Η Γέννηση της Βιοπολιτικής», μτφ Πατσογιάννης Βασίλης, Εκδόσεις Πλέθρον, Αθήνα 2012.

  • Michel Paul Foucault, «Λαϊκή Δικαιοσύνη», μτφ Μαούνης Αντώνης, Εκδόσεις Εξάρχεια, Αθήνα 2002.

  • Manuel de Landa, «Χίλια χρόνια μη γραμμικής Ιστορίας», μτφ Βάινας Μάκης, Εκδόσεις Κριτική, Αθήνα 2002.

  • Albert Camus, «Le Mythe de Sisyphe», Les Éditions Gallimard, Paris 1942.

  • Michel Paul Foucault, «Surveiller et Punir. Naissance de la Prison», Les Éditions Gallimard, Paris 1976.

  • Michel Paul Foucault, «Histoire de la sexualité. La Volonté de savoir», tome 1, Les Éditions Gallimard, Paris 1976.

 

Μουσική που συνοδεύει την ηχογράφηση:

 

  • Manowar – Heart of steel

  • Sitar Metal – When Time Stands Still

  • Manowar – Swords in the wind

  • Wayra Nan – Nothing Else Matters

  • Manowar – The Crown and the Ring

  • Sirenia – Seven Sirens And A Silver Tear

  • Anoushka Shankar – Voice of the moon

 

 

 

 

Το γυροσκόπιο αντίληψης της Ευαγγελίας Τυμπλαλέξη οδυνάται για τα κακώς κείμενα στον Πλανήτη. Νιώθει να πάλλεται σε χώρο μαγνητικά απομονωμένο και η πυξίδα έχει χαθεί.