Το έργο «Τυφλόμυγα» πραγματεύεται τα πολυάριθμα αλλά τόσο πανομοιότυπα ως προς τις τακτικές πρόσωπα της Εξουσίας.
Το 4ο Μέρος, «Τυφλόμυγα – IV» από το έργο «Τυφλόμυγα», πραγματεύεται την κρατικοποίηση της Ύπαρξης. Ο Άνθρωπος από τη στιγμή της γέννησης ορίζεται ερήμην του ως προϊόν ή ως μηχανή εργατοωρών. Μένει να το κατανοήσει και να προσπαθήσει να ελευθερωθεί…
* * *
Ο Άνθρωπος ξεκινά ως «Πολιτικό Ον» στην Ελληνική Σκέψη αλλά παραλλάσσεται σε «Κοινωνικό Ον» από τον Σενέκα και καθιερώνεται από τον Θωμά Ακινάτη ως «Homo est naturaliter politicus, id est socialis = Ο Άνθρωπος είναι εκ φύσεως πολιτικός, δηλαδή κοινωνικός».
Πρόκειται για μία υποκατάσταση του «κοινωνικού» στη θέση του «πολιτικού», διότι το «πολιτικό Ον» σήμαινε ότι οι αποφάσεις εδράζονταν στον Λόγο και την Πειθώ και όχι στη Βία και τον καταναγκασμό, όπως συνέβαινε με τις βαρβαρικές αυτοκρατορίες.
Ομοίως συναντάμε άλλη μία θεμελιώδη παράφραση του ορισμού του Ανθρώπου ως «Ζώου Λόγον έχοντος» σε «animal rationale». Ο «έχων Λόγον» στην ελληνική σκέψη δεν συνιστά τον βαστάζο της Λογικής αλλά αναδεικνύει τη στάση ζωής, όπου ο Λόγος είναι ακρογωνιαίος λίθος ανταλλαγής στον δημόσιο χώρο, ο οποίος διαχωρίζεται κατηγορηματικά από τον ιδιωτικό.
Η Κοινωνία βρίσκει την πολιτική της μορφή στο εθνικό κράτος και υποκρύπτει έναν ρόλο dominus πάνω στο Άτομο, όπως ο pater familias στον ιδιωτικό χώρο. Στην πραγματικότητα με τις παρανοήσεις αυτές, εσκεμμένες κατά τη γνώμη μου από τη ρωμαιοχριστιανική ιδεολογία, μεταφέρεται η «τελεία» εξουσία του αρχηγού της Οικογενείας πάνω στους δούλους της, στα ευρύτερα μέλη της επικράτειας ενός κράτους ή φέουδου.
Πρόκειται για τη «συλλογική οικιακή οικονομία», όπως την κατονομάζει η Arendt, το σύνολο δηλαδή των οικονομικά οργανωμένων οικογενειών ως πιστό αντίγραφο μίας «υπερ-ανθρώπινης οικογένειας» με την πολιτική της μορφή στο έθνος.
Με αυτόν τον τρόπο όμως το κράτος αξιώνει «δικαίως» τον παρεμβατικό του ρόλο στην Εστία. Η Πόλις στην αρχαιότητα δεν μπορούσε να παραβιάσει την ιδιωτικότητα των πολιτών, όχι ως «ατομική ιδιοκτησία», όπως έχει περάσει στον σύγχρονο νομικισμό αλλά επειδή ένας άνθρωπος χωρίς τον ατομικό του πυρήνα στιβαρά ιδιωτικό είναι εξ ορισμού και φύσει αδύνατον να συμμετέχει στις υποθέσεις της δημόσιας σφαίρας, είναι δούλος.
* * *
Ο χρόνος έχει αποδείξει ότι οι βασικές μορφές γνώσης δεν αποτελούν αιώνιους ή φυσικούς νόμους αλλά ιστορικά-κοινωνικά προσδιορισμένες μορφές σκέψης σε μια αντιφατικά περίπλοκη διαδικασία με περίεργες διασυνδέσεις και ανταγωνισμούς που εξυπηρετούν συγκεκριμένες ανάγκες.
Χιλιάδες άνθρωποι νομίζουν πως αποκτούν «δική» τους κρίση και δραστηριοποιούνται σε κομματικά ή ανεξάρτητα κινήματα αλλά πάντα υπό την κηδεμονία των «Ειδικών».
Οι κουλτούρες γίνονται προγράμματα για δραστηριότητες ή για Εταιρείες.
Και από τη στιγμή που ο άνθρωπος «αντικειμενικοποίησε» τον Άνθρωπο, οι ανθρώπινες συνομαδώσεις μετετράπησαν σε «πελώρια παιχνίδια μηδενικού αθροίσματος».
Τα Πάντα λοιπόν αρχίζουν μέσα στην ασάφεια, παραμένουν πολύ καιρό μέσα σε αυτήν, και σ’ αυτήν ξαναπέφτουν σχεδόν πάντα.
* *
Μα τούτος ήταν ένας άλλος Πόλεμος.
Ήταν ένας πόλεμος που ονόμαζε τον εαυτό του αυθαίρετα Ειρήνη.
Συνακόλουθα η πλειονότητα του πληθυσμού παλιμπαίδιζε ήσυχα στα social medias. Το πνευματικό κατεστημένο είχε υποδουλωθεί στην κρατική-ιδιωτική εξουσία. Συνδικάτα και λαϊκά κινήματα είχαν υποτάξει το ηθικό τους στον οργανωμένο φασισμό.
Κι οι αναπνοές περνούσαν απ’ τη διαδικασία των ακροάσεων προς έγκριση.
Συνήθως δεν εγκρίνονταν, απλώς υποβοηθιούνταν δια μέσου τεχνικής υποστήριξης. Κι είχε τόσο προοδεύσει η Τεχνολογία,
Που τα στρατιωτάκια δεν καταλάβαιναν τους ενσωματωμένους σωλήνες στα πνευμόνια τους∙
Μήτε τη μηχανική ανάσα που έπνιγε ενίοτε…
Ευαγγελία Τυμπλαλέξη, «Βρυώδη Μαυσωλεία», Εκδόσεις Πηγή, Θεσσαλονίκη 2019.
