Οι ήρωες του Kafka είναι ανίκανοι για οποιαδήποτε έξαρση και διαπνέονται από:
-
το έντονο χαρακτηριστικό της αφοσίωσης στον Κρατικό Μηχανισμό, ο οποίος απεικονίζεται ως η ύστατη Δύναμη με κάθε πιθανότητα επιβολής εντός όλων των «κοινωνικών σχέσεων» ακριβώς επειδή είναι άμορφη και μη-προσδιορίσιμη
-
το πνεύμα της θυσίας προς διασφάλιση του γραφειοκρατικού «Είναι», αν και το ίδιο το θεσμικό «Δίκαιο» αντιβαίνει την Ανθρωπιά. Η «θυσία» δεν λογοδοτεί απ’ ευθείας στην Εξουσία ως προσδιορίσιμο πρόσωπο, το οποίο εξαπολύει προς τους υποτελείς διαταγές συγκεκριμένου περιεχομένου. Η «θυσία» των Φορέων του Κράτους εν μέσω της οργανωσιακής δεσμεύσεως τελεί υπό την Πειθαρχία, η οποία περιλαμβάνει την πρωθύστερη «εξάσκηση» της μαζικής υπακοής, άνευ κριτικής & αντίστασης.
Ο Κύριος Κ συλλαμβάνεται ένα χάραμα μέσα στο ζωτικό του Χώρο χωρίς να του ανακοινωθεί ποτέ μία βάσιμη και σαφή κατηγορία. Βασανίζεται για ένα «έγκλημα» που αγνοεί ότι διέπραξε από τους εκπροσώπους του Κράτους, στων οποίων την κατοχή βρίσκονται εκατομμύρια datas λόγω «Διαφάνειας».
Η θεσπισμένη αρμοδιότητά τους έχει εξυφανθεί δομικά πάνω στο «Δικαίωμα στη θανάτωση», θεμελιώδης λειτουργία όλων των σύγχρονων διοικητικών υποστάσεων, στην τακτική των οποίων πόλεμος και πολιτική αλληλο-επικαλύπτονται συγχωνεύοντας ως εργαλείο τον ρατσισμό, την ανθρωποκτονία και την αυτοκτονία σε απαράμιλλο σημείο, ώστε να είνα αδύνατος ο διαχωρισμός τους.
Ο Κύριος Κ είναι ο «Άλλος», όχι με την έννοια του μετανάστη αλλά ως «απόπειρα & απειλή εναντίον της διαιώνισης του Κράτους», το οποίο δύναται να τον αντιμετωπίζει ως «απόλυτο κίνδυνο» κι επομένως να απεργάζεται τη βιοφυσική εξόντωσή του προς ενίσχυση της δικής του βιωσιμότητας.
Ο Κύριος Κ τολμά να παρεκκλίνει από τη θεσφατική εντολή της «υποχρεωτικής χαράς» σ’ έναν κόσμο, όπου η Θλίψη & η Μελαγχολία λογίζονται εκτός Νόμου παρ’ όλο που συνιστούν πυρηνικά στοιχεία της Ύπαρξης.
Η Διοίκηση ενσωματώνει τον «κοινωνικό υπάλληλο» στην επιθυμία για εξουσία ως ουσία της ύπαρξής της και του μεταφέρει η «γραφειοκρατική Ηθική του Καθήκοντος», την οποία στηλιτεύει ο Franz Kafka γενικότερα στο έργο του.
Το κράτος ως διοικητική οντότητα λοιπόν δεν είναι παρά μία «ιδρυματική επιχείρηση», της οποίας το διοικητικό επιτελείο απαιτεί και επιβάλλει το «μονοπώλιο του νόμιμου φυσικού καταναγκασμού για τη διεκπεραίωση των διατάξεων». Το Κράτος ωστόσο ως Δύναμη & Ισχύ δεν περιορίζεται σε γεωγραφικές περιοχές αλλά είναι αυτό που ιδρύει τα κράτη ως διοικητικές οντότητες ανά γεωγραφική περιοχή με σκοπό τον πλήρη έλεγχο επί των μαζών έχοντας στη φαρέτρα του τη Βιαιότητα ως μονοπωλιακό εργαλείο – διοικητικό μέσο.
Τον 21ο αιώνα Μεγάλες Εταιρείες αποσπούν το «απόκρυφο» καθιστώντας τον «διαφανή» ανθρωπάκο βορά στον μετασχηματισμό του.
Στα Πανεπιστημιακά Ιδρύματα η Nano-Τεχνολογία, η γενετική μηχανική, η ρομποτική, η Τεχνητή Νοημοσύνη χαλκεύουν την ανθρώπινη φύση καταλύοντας την εναλλαγή συναισθημάτων.
Ο ανθρωπάκος αιχμαλωτίζεται στην πληθώρα πληροφοριών, που γεννοβολά η «Διαφάνεια» και οι οποίες βαπτίζονται «επικοινωνία» ή «νομιμότητα» υποβασταζόμενη στο ατεκμηρίωτο «δεν έχω τίποτα να κρύψω», χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι η πρόφαση του «κοινωνικού συμφέροντος» είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την επιτήρηση και τον έλεγχο.
Παύει να αποτελεί πια μία «ανθρώπινη όψη». Έχει ήδη μετατραπεί σ’ ένα face με εμπορευματικά χαρακτηριστικά, «εξαντλημένο στην εκθεσιακή του αξία». Στρατιώτης, Αξιωματικός, Ψυχίατρος διεκπεραιώνουν την εμπραγμάτωση. Η «γραφειοκρατική Ηθική του Καθήκοντος» εδράζεται και προωθείται πάνω στη «Διαφάνεια», ένας συστημικός εξαναγκασμός, που καθιστά την «πορνογραφική κοινωνία» του Byung-Chul Han μία τεράστια δεξαμενή πληροφοριών-δεδομένων, παραγόμενα από τον άνθρωπο, σαρξ εκ της σαρκός του.
Ο Κύριος Κ εναποθέτει την ύστατη ελπίδα του στη Θρησκεία, στην Τέχνη, στην Επιστήμη. Όλες λειτουργούν ως «προέκταση δικαστηρίου» έχοντας καταστεί προπαγανδιστικοί βραχίονες του Κράτους, αφού το ίδιο τις επιστημοποίησε για να το εξυπηρετούν.:
-
Η Θρησκεία ως δογματική διαμεσολάβηση πρόσβασης στο μεταφυσικό
-
Η Τέχνη ως λογοκριτικός σφετερισμός του κάλλους
-
Η Επιστήμη ως στρατιωτικοποίηση της Γνώσης κι εγκλεισμό της σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως
Η Ισχύς η ίδια καθορίζει και το Κοινωνικό Πράττειν στους κόλπους των διοικητικών οντοτήτων δημιουργώντας πυραμίδα προνομίων & επιμέρους εξουσιών διά:
-
της ιδιοποίησης
-
της αποστέρησης
-
της ανακατανομής
-
της ανάθεσης
Η αφοσίωση και η θυσία φαίνεται να αφορούν το κράτος αλλά στην ουσία υπηρετούν το Κράτος, το οποίο εγκαθιστά σε όλες τις ιδρυθέντες εκ της σαρκός του διοικητικές οντότητες διακυβέρνησης δύο αμετακίνητους & αλληλοδιαπλεκόμενους προς στήριξη της ουσίας του Κράτους βραχίονες:
-
τον Πολιτικό εξουσιαστικό σύνδεσμο, το επιτελείο του οποίου αναλαμβάνει τη χρήση & απειλή φυσικού καταναγκασμού και εγγυάται την ισχύ διατάξεων εντός μιας προσδιορίσιμης γεωγραφικής περιοχής μέσω παροχής ή άρνησης «πολιτικών – κοινωνικών – οικονομικών προνομίων»
-
τον Ιεροκρατικό εξουσιαστικό σύνδεσμο, το επιτελείο του οποίου αναλαμβάνει τη χρήση & απειλή φυσικού καταναγκασμού και εγγυάται την ισχύ διατάξεων εντός μιας προσδιορίσιμης γεωγραφικής περιοχής μέσω παροχής ή άρνησης «σωτηριακών αγαθών»
Επομένως όταν οι άνθρωποι μιλούν για «διαχωρισμό εκκλησίας – πολιτείας» δηλώνουν απλώς την άγνοιά τους σχετικά με τη δομή και τη λειτουργία του Κράτους. Είναι αδύνατον να οριστεί «καλή» & «κακή» διοικητική οργάνωση, επειδή το ιδιάζον που προσδιορίζει εν γένει την ουσία του εξουσιαστικού συνδέσμου είναι η Βιαιότητα, η οποία συνιστά την ultima ratio ως εγγύηση τόσο της ισχύος των διατάξεων επί των μαζών όσο και της εξουσίας του διοικητικού επιτελείου που θεσπίζει τις διατάξεις.
Το Κράτος προς ευρωστία της εκάστοτε διοικητικής οργάνωσης και του επιτελείου της διασπείρει εντός της και μικρότερους εξουσιαστικούς συνδέσμους με επιτετραμμένα επιτελεία, που ασχολούνται με την προγραμματισμένη διεύθυνση μιας συγκεκριμένης εμπράγματης υπόθεσης:
-
σχολικά συμβούλια & πάσης μορφής σύλλογοι
-
συνδικάτα, κόμματα & συλλογικότητες
-
θρησκευτικοί & πολιτισμικοί οργανισμοί
-
ενώσεις & συναιτερισμοί
Πρόκειται για φορείς, στους οποίους παραχωρεί εμπράγματο δικαίωμα στη νομή της εξουσίας.
Το ίδιο το Κράτος δηλαδή προνοεί την προστασία του πυρήνα του ορίζοντας ελεγχόμενους «ελεγκτικούς μηχανισμούς», οι οποίοι, και μόνον αυτοί, να επιλαμβάνονται:
-
την πρόκληση μεταρρυθμίσεων
-
την παρεμπόδιση ή τη διατήρηση θεσπισμάτων
-
τη μετατόπιση ή την πτώση & αντικατάσταση επιτελείου
Όλα σε μερικό – ελεγχόμενο βαθμό πάντα, ώστε να επιτυγχάνεται ο τελικός προβλεπόμενος σχεδιασμός ως ρήτρα και να λαμβάνει τα εύσημα ξανά το ίδιο το Κράτος.
Αυτό συμβαίνει στις περιπτώσεις κομμάτων, θρησκευτικών & πολιτισμικών δογμάτων, περιφερειακών συμβουλιών, όπου όλα τα στοιχεία χρήσης αλιεύονται από την αρχική μήτρα του Κράτους και ασκούνται δια του ίδιου μέσου, της Βιαιότητας δηλαδή, επηρρεάζοντας το γενικό Πράττειν.
Η Βιαιότητα ωστόσο υποβόσκει επικαλυπτόμενη σε τακτικές «ευπείθειας», η οποία:
-
έλκει τις ρίζες της πρωτίστως από την «αδιαμεσολάβητη συνήθεια» ως εκπαίδευση – έθιμα
-
καταλήγει στους καθαρά «ορθολογικούς κατά το σκοπό συλλογισμούς» ως θεσμός – νόμος
